Introductie
Transparantie
Overconsumptie
Grenzen herleggen
Tactieken
Manier van werken
Maximalisten
De maatschappij.
Het Manifest van het Maximalisme
Maximalisme profileert zich niet als een nieuwe kunstbeweging, al is ze dat wel, maar liever als een strategie die gedeelte wil uitmaken van verschillende cultuurtakken zoals visuele kunsten waarin grafische ontwerpen, stylistes, tekenen en schilderen een grote rol spelen. Maar ook film, architectuur, design, fotografie, theater en muziek komen ruimschoots aan bod. Maximalisme hergroepeert alle soorten van artistieke takken omdat het juist die takken zijn die de geschiedenis een perceptuele waarde geven. Men kan zien, horen, voelen, hoe de maatschappij toen, maar ook nu leefde. Aangezien Maximalisme gebruik maakt van alles wat voor handen ligt in deze maatschappij is het logisch dat het een volledige en heel complete perceptie met zich meedraagt. Of het nu met opzet is of niet, de verschillende artistieke takken overlappen toch, al was het maar door hun verspreiding via de media zoals de televisie en het Internet. Maximalisme staat voor een nieuwe definitie voor de kunsten die geen verschil meer maken tussen hoge en lage culturen. De kunsten zijn toegankelijk voor iedereen en moeten daarom ook de kans krijgen om door iedereen verstaan te kunnen worden. Het is belangrijk dat de virtuele grens van commercialiteit en kwaliteit doorbroken wordt en dat de kunsten worden gecreëerd vanuit de verschillende mogelijkheden. In het Maximalisme is kwaliteit geen criteria waar rekening mee kan gehouden worden aangezien slechte kwaliteit perfect kan hervormd worden tot een topproduct, simpelweg door te herinterpreteren, samen te voegen en te recreëren. Creativiteit onder elke vorm is de uitdrukking die de mens heeft gezocht om zich op een manier uit te drukken dat zijn gewaarwordingen en zijn waarnemingen het best begrepen kunnen worden. Dat is ook waarom Maximalisme in zijn totaliteit als kunst mag worden aanschouwd en ook een bepaalde rol speelt in onze huidige cultuur. Maximalisme streeft naar handgemaakte en daardoor unieke gecreëerde stukken om de door pseudo-wetenschap van ergonomie, menselijke vraag en aanbod, marktonderzoek, creativiteit als voorgekauwde aantrekkelijkheid, op te waarderen. Zelfs de echte wetenschap van efficiënte productie en verpakkingsprocessen zijn verantwoordelijk voor het scheppen van een esthetische norm die als antiuniek en verdorven kan en zou moeten aanschouwd worden. Vanuit de principes van massaconsumptie ontstaat er een homogeen visueel gedachtegoed waar mensen zich als ingesloten, gecocooned en beschermd voelen. Als keerzijde van de medaille heeft homogeniteit een afkeer tegenover de mensheid vanaf het moment dat juist hun excessen en overconsumptie als genormaliseerd worden aanzien en creativiteit dat tegen de stroom ingaat als zondig worden beschouwd. Dit is het begin van een onherroepelijke vicieuze cirkel. De enige uitweg is dan de nooduitgang die Maximalisme probeert te vrijwaren, en waarlangs nieuwe vormen van expressie worden geaccepteerd en gepromoveerd.
De vrijwaring gebeurd op verschillende manieren:
Een van de voorgeschreven normen van een maatschappij die moe is, is het verstoppen van de belangrijke dingen in een object zonder veel rekening te houden met de invloed op de interne sterkte en kwaliteit van het product of object. De technologie, de structuur en de hechtingen die het object tot 1 geheel doen beogen moeten juist in het daglicht worden gezet en in sommige gevallen zelfs geaccentueerd worden. Het innerlijke van een geproduceerd object zegt vaak meer dan wat er aan de buitenkant van kan gezien worden. Het is een algemeen statement dat al lang voor de psyche van de mens wordt aanvaard, maar voor een object zeer naïef mee wordt omgesprongen. Het laten zien of zelfs accentueren van de binnenkant van een object speelt een grote rol in het uniek maken van dat zelfde object aangezien dat juist de binnenkant meestal niet uniform is, ook de reden waarschijnlijk waarom zoveel moeite wordt gedaan om het te verstoppen. Voorbeelden van verstopte items zijn overal te vinden in ons dagelijks leven en zodanig een gewoonte geworden dat we er zelfs naast kijken en zijn uiteindelijke doel daardoor voorbijgestreefd is. Gordijnen verstoppen het innerlijke karakter van een huis terwijl dat juist het essentiële gedeelte van het huis vormt. De motor kap verstopt de voortstuwingkracht van een wagen, terwijl de motor toch een essentieel onderdeel van de wagen is. De binnenkant van een kledingstuk bevat alle belangrijke hechtingen van de verschillende lappen stof die essentieel zijn om het kledingstuk draagbaar te maken en die eigenlijk gezien zouden mogen worden. Het gebruik van vijzen in een meubel worden voor esthetische reden tot een minimum beperkt terwijl het juist de vijzen zijn die van een hoop planken een kast maken. Ikea, een mooi symbool van massaconsumptie, staat tevens ook als een mooi symbool voor stevigheidcompensaties versus kosten en esthetiek. De kracht van de consumenten een goed gevoel te verkopen door hun eigenlijk ronduit onkwalitatieve maar pseudo-esthetische producten aan de laars te lappen wordt als de doodnormaalste zaak ervaren in een massa consumptie maatschappij zoals degene waarin we leven. De status van “uniek stuk” dat antieken meubels toen , maar nu des te meer krijgen, zal een IKEA meubel nooit bereiken. Als het dat alsnog die status heeft bereikt, heeft het eigenlijk zijn eigen principes van massa geproduceerd product overtroffen waardoor hij in feite meer als een mislukking zal worden ervaren als een topproduct. Naïviteit alom! Het bewijs dat structuur verbergen, kosten verlagen, productie verhogen tot het verderf van onze maatschappij kan leiden! Vergelijk het gerust met de huidige politiek waar persoonlijke macht belangrijker is geworden dan het welzijn van de gewone mens terwijl de taak van politieke machthebbers juist het omgekeerde is.
Recycleren, hergebruiken en ecologisch gedachtegoed worden ons om de 5 minuten rond de oren gegooid en toch blijkt dat dit weer een nefast effect heeft op de natuur. Recycleren kost geld dat door vervuiling moet worden verdiend. Recycleren kost energie dat weeral eens door vervuiling moet worden opgewekt. De te recycleren producten moeten worden vervoerd en dat is ook vervuilend. Recyclage promoten kost geld, materiaal., en vervoer en is daarom op zich ook belastend voor de natuur. Dit is een mooi voorbeeld van een initieel proper idee dat omgevormd wordt tot één van de meeste destructieve theorieën enkel en alleen om aan de idealen van de massa consumerende maatschappij te voldoen. Recyclage wordt aanzien als een aantrekkingskracht voor stemmen in de politiek of als een geweten susser voor diegene dat er het meeste misbruik van maken, door excessief te vervuilen en door manipulatie, hun akten theoretisch proberen te verschonen. Kijk maar naar de handel die er bestaat van schone-lucht-punten tussen verschillende bedrijven. Sommige noemen het lobbyen maar in werkelijkheid mag het een echte wetloop naar consumenten genoemd worden. Maximalisme speelt in op het gemanipuleerde gedachtegoed door er op zijn manier gebruik van te maken. Creatie kan bestaan vanuit het onbestaande of het niets. Creatie kan ook ontstaan vanuit het manipuleren, herdefiniëren, herassembleren van al bestaande objecten. In een massa consumerende maatschappij waar overproductie als een normale zaak wordt aanzien is het dan ook maar logisch om gebruik te maken van al de excessen rondom ons en die om te zetten in nieuwe creaties. De creaties bestaan vanuit al bestaande objecten wat onherroepelijk een paar productie moeilijkheden met zich meebrengt maar ook de eigenheid van het maximalistiche object met zich meegeeft. Meestal, en dat is ook de bedoeling, zullen de gebruikte elementen herkenbaar zijn maar in hun geheel een totaal nieuwe functie, vorm en uitdrukking met zich meekrijgen. Natuurlijk speelt de “vraag” van het product als kunst een bepalende rol tijdens het creatie proces. Doch laat Maximalistische manier van werken ook overproductie dat het tegengestelde is van vraag en aanbod, toe al was het maar om de symboliek ervan te accentueren. In massaproducerende industrieën is het geen uitzondering om voor allerlei redenen aan overproductie te doen. Sommige van die redenen kunnen zijn om aan de criteria te voldoen om subsidies van de staat te kunnen ontvangen, om kosten te verlagen en zelfs om de concurrerende waarden te beïnvloeden. Gelukkig bestaat er in een massaconsumerende maatschappij het voordeel veleis op overproductie te kunnen compenseren door andere producten “in massa” te produceren. Maximalisme probeert ook juridische onregelmatigheden in vraag te stellen door de limieten van de overtredingen te bewandelen en die daardoor aandacht doen krijgen. Verandering en aanpassing zijn de grootste redenen om dit te doen al is het mediatieke gegeven goed meegenomen om het hele maximalistische standpunt te verduidelijken. Het is de bedoeling dat dit een win-win situatie blijft en daarom is het belangrijk om het Maximalisme hierdoor niet in het slechte daglicht te brengen. Initieel is het de bedoeling om een betere maatschappelijke omgeving te creëren en niet om schade aan te brengen aan iets of iemand. Het evalueren van een bestaande situatie kan op zich geen kwaad zolang er alleen aan anomalieën gewerkt wordt. En dat is juist waar Maximalisme de kans krijgt om fouten in het systeem, door onethisch gebruik te accentueren.
(Referentie: een bed gemaakt van Coca Cola flesjes. Twee personen moeten gedurende 1 jaar cola drinken om een bed voor twee personen te kunnen creëren. Drinken en slapen zijn twee essentiële zaken van het dagelijkse leven en worden hier harmonieus samengebracht.)
Het Internet mag in dit decennia als één van de grootste symbolen van massa consumptie uitgeroepen worden. Internet is tevens een van de grootste leverancier van grondstoffen (foto’s, teksten, filmen en muziek) voor het componeren van Maximalistische creaties. Het overgrote deel van e-mail en websites bestaat uit consument gerichte berichtgeving. Websites zetten tegenwoordig meer reclame op hun pagina’s dan echte inhoud. Er bestaat een confusie van wat al dan niet echte informatie is en echte manipulatie is. Het is op die onverwachte doolhof waar Maximalisme wil op inspelen en ook in de creativiteit de twijfel wil opbrengen bij de mensen. Kan dit, Kan dit niet.? Is dit toegestaan of moet ik tegen betaling me ertegen verzekeren? Is dit gemeend of mag er een paranoia gedachten achtergezocht worden? Moet dit als innoverend beoordeeld worden of is het doodgewoon een samenraapsel van allerlei creaties?
Het Internet heeft een aantal verschillende media zoals muziek en video een andere dimensie gegeven aangezien er plots een overaanbod is van allerlei via youtube, itunes en andere mediagerichte websites. Het wordt allemaal op onze computer gedumpt en soms raakt men bedwelmd door het overaanbod en voelt men de verplichting om dan maar zelf creatief om te gaan met het teveel aan informatie. Of het overaanbod aan informatie als positief kan worden aanschouwd mag gerust buiten discutie worden gehouden omdat het eindresultaat, zolang het vernieuwend, herkenbaar en van excessieve kwaliteit is, zijn Maximalistische karakter niet kan ontlopen. Zelfs het hercombineren van slechte en foute informatie kan een verassend mooi en juist resultaat opleveren. Soms is wat we zien iets totaal anders als het wordt omgevormd tot een nieuw product.
(referentie: Porno beelden
herleiden of te remixen tot een ander al dan niet mooier product.
Dit is een bestaand product dat een goed voorbeeld stelt. E n mix van
erotische of pornografische beelden die tot een nieuw product zijn herleid
namelijk verpakkingspapier.
Hier te koop: http://www.birthdayboy.co.uk/product/4573/Raunchy_Wrapping_paper
Het mensen aan het denken brengen over de wereld waar ze actueel in leven is essentieel in de Maximalisme beweging. Het nutteloze omzetten tot een bruikbaar gegeven door er een simpel theorietje aan vast te hangen kan want als het maar de minste aandacht daardoor krijgt wordt het object vanuit zijn nutteloosheid verheven tot een interessant object die daardoor de aandacht krijgt die hij ten onrechte nooit heeft gekregen.
Door gebruik te maken van het Internet als de laatste grote revolutie, na het schrift en de boekdrukkunst, wil Maximalisme de verandering van deze maatschappij een plaats en een imago geven in de geschiedenis boeken. Mensen van nu hebben het moeilijk de gevolgen van de digitale evolutie in te schatten en daarom laat Maximalisme zien dat er perfect mee kan omgegaan worden zonder dat we er schrik voor moeten hebben. De combinatie van een positieve ingesteldheid en gebruik van voldoende kennis laat toe verstaan hoe middelen van vandaag efficiënt kunnen gebruikt worden. Als er in de ogen van individuen misbruik of onethisch is omgegaan met de digitale middelen, die trouwens meestal ongewild onze huiskamers worden ingeduwd, is dat in de eerste plaats om kennis en begrip te vergaren van de digitale wereld. In school wordt er van de leerlingen houtbewerking ook verwacht om zoveel mogelijk met hout om te gaan om kennis van de materie tot zich te wenden. In de digitale wereld is dat net zo. Het zal nooit de bedoeling zijn van het Maximalisme om schade aan te brengen aan ontwerpers en hun werken, maar juist door ze te gebruiken en te ontleden beter te kunnen begrijpen. Een maatschappij die met een nieuwe revolutie moet omgaan heeft nood aan een nieuwe vorm van nadenken en dat is wat Maximalisme per definitie voor staat. Grensverlengend denken ter bevordering van nieuwe ontwikkelingen in een maatschappij die gedomineerd is door de digitale revolutie.
Database marketing; een goede bekendmaking; newsletters, invitaties naar kunstenaars; media; pers.
Statusbevestiging
Een structuur en een mentaliteit aanbieden waarbinnen kunstbesteding wordt aangemoedigd.
Rationele commerciële distributie technieken aanbieden.
Experimenteel omgaan met massa cultuur ookal zijn het op zich twee oposerende elementen.
Codes transponeren om een zo groot mogelijk publiek te bereiken
Vermijden van selectief te zijn. Openstaande geest.
Ene pedagogisch gedeelte voorzien voor de kinderen
Het lokale element als herkenningspunt accentueren. Elke gemeente heeft zijn kerk…
Herkenbaar maken door zoveel mogelijk het dagelijkse leven in het concept te betrekken.
Bepaalde waarden representeren door middel van in vraag te stellen.
Blijven respecteren van een dissonant product. Werkt soms uiteindelijk wel maar soms ook niet. Het is altijd de moeite waard te proberen.
Vervreemdingseffect: maak het herkenbare als zijnde iets raar… (Victor schlovsky, Berthold Brecht)
Het verbreken van de verbintenissen die onze gewoontes koppelen aan ons manier van denken om de conventionele gang van zaken, die door onze gevoel als gewoon en functioneel worden aanzien, te ontlopen
Maximalistische illustraties kunnen soms heel kinderlijk overkomen maar Goethe geeft door zijn redevoering in het boek “Dichtung und Wahrheit” een uitleg hiervoor. Hij schrijft dat kinderen eigenlijk geniën zijn. Met de pubertijd passen ze zich aan de normen van de maatschappij zoals die door de volwassenen zijn gedefinieerd, en verliezen ze hun “Genie”. Als een kind met zijn soort van expressie aanvaardt kan worden moet dat voor een volwassenen des te meer kunnen, rekening houdende met het feit dat we allemaal een gelijke kans verdienen. Discriminatie en racisme worden immers veroordeeld door de voorgeschreven normen van de Maatschappij van vandaag!
Minimalisme verveelt gemakkelijker dan de extravagantie van Maximalisme want op extravagantie staan geen grenzen. Het doen heropleven van traditionele esthetische boegbeelden zoals de Arts en Crafts en die door middel van moderne technieken en nieuwe technologieën te herwerken tot uiterst persoonlijke en flamboyante composities geven het Maximalisme zijn heel herkenbare en typerende imago. Grote bloeiende bloemen, florale ornamenten en organische elementen geven alle media een heropleving via het digitale leven. De explosie van vormen en composities met allerlei, staat als een antithesis tegenover de digitale rechtlijnigheid, mechanische en geometrische precisie, tevens ook het imago dat de digitale wereld met zich meekreeg, waar we sinds de jaren 90 mee opgezadeld zijn. Een computer is en blijft in de eerste plaats een hulpstuk, een gereedschap die al lang genoeg tevergeefs de plaats van de creatieve mens heeft willen inpalmen. Het ging zelfs zover dat schoonheid werd geassocieerd met de digitale producties doordat ze zo perfect waren uitgerekend. We waren slaaf geworden van de bits en bytes, vooropgelegde lay-outs (PowerPoint lay-outs die constant in presentaties terug voorkomen) en het teveel aan georganiseerde structuren van folders, documenten en mappen. de creatieve mens is blijven vechten om de bovenhand te krijgen tegenover de computer die ons via zijn verwerkingsprocessen, overcalculaties ons de les te veel heeft willen spellen. Gelukkig is die oorlog zo goed als overwonnen en is er weer plaats na het afzetten van de ooglappen, om zelf de excessen van onze maatschappij te ordenen en dit naar onze eigen toedoening! Elk gevecht laat zijn sporen na, en door de vectoriele revolutie, zijn we gelukkig weer in een wereld beland waar een kleur een kleur is en waar een lijn een lijn is. Gedaan met “kots op Canvas”, grond, hond en strontkleuren, voorgeschreven chromatische tabellen en op maat gemaakte uniformen. De verspilling en de excessen van de maatschappij die intussen ontstaan zijn kunnen door middel van creativiteit en inventiviteit en doordacht experimenteren perfect omgetoverd worden in een explosie van innovatie!
Maximalisme wil wanneer het de rol van cultuurorganisator op zich neemt, eerst en vooral door het schrijven van een manifest, een missie formuleren. Dit moet de conflicten en wantrouwen die tussen kunstdistributeurs (uitgeverijen, galerijen, musea, curatoren, concertorganisators, platenmaatschappijen, kunstencentrums, festivalorganisatoren, productiehuizen, etc ) en kunstproducenten (zangers, acteurs, schrijvers, componisten, architecten, muzikanten, designers, kunstenaars, dj’s, etc) vermijden naar de toekomst toe. Beide partijen halen er baat uit op gelijke voet te vertrekken om het uiteindelijke gewilligde doel te bereiken. Er zijn verschillende manieren om conflicten te vermijden en het belangrijkste is daarin het evenwicht te zoeken betreffende de gebruikte marketingstrategie. De kunstendistributeur moet ervoor zorgen dat de producent zich niet te bedwongen, beknot of gebruikt voelt zonder dat dit teveel invloed heeft op het te bereiken resultaat. Als hij voor een distributeur werkt moet de kunstenproducent van zijn kant er voor zorgen dat hij nooit te laat of ondermaats produceert. De rol van het Maximalisme als tussenpersoon of als cultuurorganisator is, deels door het ten dienste te stellen van een manifest,is het in algemene termen een omschrijving te geven van welke waarden we willen creëren voor de verschillende toeschouwers waar we ons naar richten. De missie in het manifest is niet concreet maar wel richtgevend en onderscheidend. Het Maximalisme wil in geen geval door al dan niet een rol te spelen van institutionele structuur, een beperking opleggen van de verschillende mogelijkheden. Vrijheid en innovatie blijven troef. Maximalisme bied een gedachtegoed aan dat kan worden geadopteerd op het moment dat er vragen worden gesteld over de geproduceerde werken en dit terwijl ze tegelijkertijd van een plaats worden verschaffen in de huidige geschiedenis. Het is een perfecte manier om de werken van een redenen van bestaan te voorzien en kans wordt gegeven tot open dialoog. De richtlijnen die het Maximalisme aanbieden moeten in de eerste plaats een mechanisme teweeg brengen die bevorderend werkt en dynamiek mogelijk maakt tussen alle betrokken partijen. Ook al gaat er financieel of artistiek iets verkeerd, toch blijft de grote lijn bewaart, en dan is het belangrijk dat zijn eigenheid als motiverende band werkt onder de leden.
Het schrijven van een manifest is een langdurig en voortdurend evoluerend proces dat toelaat de interne cohesie van de leden van de kunstbeweging te versterken en de individuen die zich op geen enkele manier kunnen identificeren met de missie, zoals omschreven in het manifest, de kans geven te verdwijnen.
In de kunstbeweging Maximalisme worden niet zomaar creatievellingen als lid gemaakt. Wie er zich toe aangetrokken voelt of in de richting van het Maximalisme probeert te werken mag zich een Maximalist noemen en de uitleg van zijn creaties volgens het principe van het Maximalisme duiden en verantwoorden. Er wordt niet verwacht dat een Maximalist aan een eisenpakket voldoet. De creatieveling moet zich in de eerste plaats aangetrokken voelen en in harmonie kunnen leven met het Manifest van de Maximalisme. Lid zijn van het Maximalisme is interessant om persoonlijke bedoelingen te beduiden via een groep van mensen die een overeenkomstig gedachtegoed behartigen en daardoor meer invloed kunnen hebben op de maatschappij. Herkenning als individu via een kunstbeweging heeft in het verleden meestal een positief resultaat met zich meegebracht. Voor de innoverende persoon, die in deze periode, van maar weinig herkenning geniet, is het vaak beter een fenomeen te creëren die door zijn massaliteit of grote kwantiteit meer kansen krijgt om opgemerkt te worden en dusdanig ook als volwaarde kunst zal herkend worden. Kwantificatie staat in ieder geval als een mooi beeld voor de diepere betekenis waarvoor Maximalisme staat.
Maximalisme profileert zich als apolitiek en zal daarom geen voorkeuren uiten op gebied van Politiek geaardheid al was het maar om altijd een oppositie functie uit te kunnen oefenen. Politiek is tijdverlies en een goede creatieveling kan het zich niet veroorloven tijd te verliezen. Is een lid van het Maximalisme toch met politiek bezig zal hij zijn participatie aan het Maximalisme volledig gescheiden houden van de politiek.
Maximalisme en de maatschappij.
De 3 peilers van een maatschappij, kunst (als gedeelte van de Cultuur), Politiek en economie, bepalen in wat soort van maatschappij wij leven. Vanuit hetzelfde standpunt probeert Maximalisme te leven van wat de maatschappij ons voorschotelt. Positieve of negatieve politiek, positieve of negatieve economische situaties, en positieve of negatieve culturele tendensen, zijn elementen die ten volle worden bestudeerd, daarna worden geïnterpreteerd en waaruiteindelijk mee wordt geëxperimenteerd. Op deze manier wordt de eigen identiteit van het Maximalisme in deze maatschappij gevormd.
Op politiek vlak valt er in deze maatschappij op creatief vlak weinig te beleven. Aan oppositie doen, propaganda voeren en egocentrische naïviteit als waarheid verkopen zijn van alle tijden en zijn daarom ook alom tegenwoordig in deze maatschappij waarvan Maximalisme deel van uitmaakt. De mens kent destructieve en creatieve krachten. De kunstgeschiedenis is de geschiedenis van de creatieve kracht van de mens, de geschiedenis meestal die van de destructieve. Door politiek toedoen kan kunst in onze maatschappij de geschiedenis ingaan als destructief mede het uitoefenen van de kunst aan socialisme te linken. Door luie en oncreatieve delinquenten als bezigheidstherapie met kunst op te zadelen creëert men toekomstgericht een heel negatief beeld van de mens en zijn kunstbezigheden. Daarom is het belangrijk dat er in dit manifest een duidelijk verschil wordt gemaakt tussen kunst die ontstaat vanuit politieke kracht tegenover kunst die wordt gemaakt vanuit de wil van de persoon achter het kunstwerk. Tegenwoordig lijkt het wel alsof kunst niet meer kan ontstaan zonder dat er financiële overheidssteun moet tegenaan gesmeten worden of dat er een sociaal project achter moet schuilen. Het subsidiëren van creatie heeft hetzelfde nefaste effect want plots staat het budget centraal en daarom wordt de creatie tweede keus. Het is algemeen bekend dat als er subsidies worden gegeven aan een project, die subsidies volledig moeten worden opgebruikt en daardoor wordt heel veel geld gespendeerd aan nutteloosheid die verantwoordelijk is voor het wegsijpelen van de aandacht voor de echte creativiteit. Maximalisme pleit voor particuliere kunst die de volledige aandacht van de kunstenaar heeft genoten en daardoor automatisch van een hogere kwaliteit zal zijn. Het promoten, door het niet financieren, van Particuliere kunst geeft aan de kleine meestal betere kunstenaars in deze maatschappij ook een gelijkwaardige kans. Herkend worden als kunstenaar is een dagelijks gevecht, laat ons dan tenminste met dezelfde wapens vechten om van deze oorlog een eerlijke oorlog te maken. De meeste financieringen voor kunstprojecten gaan naar al gevestigde waarden die het eigenlijk niet meer nodig hebben. De kunstenaars drukken met hun kunstwerken meestal vraagtekens uit, ze stellen soms hun maatschappij in vraag. De kunstenaar kan echter de maatschappij ook bevestigen. Soms krijgt hij zelfs onrechtstreeks de opdracht van politici of van de machthebbers om de maatschappij te bevestigen door bijvoorbeeld als tegenprestatie een mooie subsidiering in de wacht te slepen.
De economie van de hedendaagse maatschappij is er een die langst alle kanten en richtingen wordt geduwd om toch maar de schijn hoog te houden dat we in een welvarende maatschappij leven. Het is inderdaad zo dat als iemand voldoet aan het homogene en monotone bestaan dat wordt opgelegd, men zeker een welvarend bestaan mag genieten op financieel vlak. Op persoonlijk vlak ligt het verhaal natuurlijk volledig anders aangezien de enige uitweg naar anders leven het verlaten van de voorgeschreven normen van de maatschappij is en daar hoort dus ook het verlies van de economische welvaart bij, die alleen voorbestemd is voor de goede acteurs van het maatschappelijke theaterstuk. Gelukkig vangt het Maximalisme een gedeelte van het leed op al was het maar omdat hier anders leven, creatief denken en revolutionair hervormen als een opwaardering word aanvaard waardoor de persoonlijkheid op de eerste plaats komt.